หัวเราะสิ เย้ยหยันให้กับความเจ็บปวดที่ได้รับ สิ่งที่หายไปไม่ใช่เพียงแค่ความทรงจำ แต่มันได้ดูดกลืนเอาความศรัทธาไปด้วย ไหนล่ะความเชื่อมั่นที่เคยมีอยู่ ตอนนี้เหตุใดจึงกลายเป็นรอยยิ้มที่คอยถากถางอย่างน่าสมเพศ ความเสียใจมันช่างทรมาน เมื่อวันวามยังคอยตามหลอกหลอน หัวใจกำลังถูกกัดกร่อน จำต้องร้าวรอนอยู่อย่างเอกา ร้องไห้สิ ร้องไห้ออกมาดังๆ ให้คนเขาหันมาสังเวชใจ เรียกร้องเข้าไปความเห็นใจ ใครเขาจะอยากรับรู้เรื่องของเธอ ตรงหน้านั่นไง กล้าเดินฝ่ามันไปหรือไม่ คนอ่อนแอเท่านั้นที่จะก้มหน้าซบดินลงไป น้ำตาแห่งความเสียใจ จะไม่มีวันหลั่งไหลให้คนสารเลว ยินดีด้วยกับความสำเร็จในโศกนาฏกรรมแห่งความรัก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น